Residentiële jeugdzorg heeft in Nederland en daarbuiten een slechte naam. Jongeren met gedragsproblemen uit huis plaatsen zou ineffectief zijn. Sterker nog, er wordt wel beweerd dat jongeren vaak slechter uit het residentiële zorgtraject komen dan hoe ze erin gingen.
Maar in hoeverre is dit waar en niet meer dan een kwestie van negatieve beeldvorming, vroegen Erik Knorth, hoogleraar Orthopedagogiek en promotieonderzoeker Annemiek Harder zich af. Is het echt zo slecht gesteld met de residentiële jeugdzorg? Nee, ontdekten zij. Een groot aantal jongeren heeft wel degelijk baat bij deze vorm van jeugdzorg.
Nadere informatie over dit onderzoek is te vinden op
http://www.rug.nl/Corporate/nieuws/
Het is mooi dat er goed en gedegen gekeken wordt naar effecten op langere termijn. De (jeugd-) zorg wordt nog wel eens geregeerd (en gedicteerd) door korte termijn opvattingen en trends.
Op blz. 133 van dit omvangrijke onderzoeksverslag staat dat als hoofdconclusie uit dit onderzoek gesteld kan worden dat kinderen en jongeren na een periode van residentiële zorg vooruitgang boeken in hun psycho-sociale functioneren.
In de conclusie staat ook een soort karakteristiek van de gewenste behandel module:
- kleinschalig
- continuïteit en professionaliteit van de pleegouder
- aanvullende individuele therapie voor het kind en gezinstherapie voor het biologische gezin
- samenwerking met school, justitie en jeugdzorg
- coordinatie van de service/dienstverlening door een casemanager
Dat lijkt toch niet zo ingewikkeld.
Binnen ondernemende gezinshuizen geven we daar uitvoering aan.
